Το «κανόνι» και ο Άγιος Παϊσιος (ιστορία)

 Το Σάββατο και την Κυριακή ο Πατήρ Παϊσιος πήγαινε να λειτουργηθή άλλοτε στο Κελλί των Δανιηλαίων και άλλοτε στη Μικρά Αγία Άννα ή πιο μακριά στην Κερασιά. Συνήθως έφευγε αμέσως μετά τη Θεία Λειτουργία, χωρίς να κερασθή, και σε όλους τους Πατέρες έκανε εντύπωση η ασκητική μορφή του, καθώς και τα μετρημένα λόγια του.

Όταν βοηθούσε στις πανηγύρεις των Κελλιών αυτών, είχαν την ευκαιρία να τον συναναστραφούν λίγο περισσότερο και έβλεπαν και τον αθόρυβο τρόπο, με τον οποίο διακονούσε:
«Βλέποντας τον πατέρα Παϊσιο να διακονή, έλεγε αργότερα ο π. Δανιήλ, καταλάβαινες ότι ο πνευματικός άνθρωπος ότι και να κάνει το κάνει με προθυμία. Ήταν άνθρωπος γεννημένος να ζή για τον πλησίον»

Επίσης αν και ταλαιπωρημένος από την εγχείρηση, πήγαινε συχνά στην Καψάλα, απόσταση αρκετών ωρών, για να επισκεφθή τον παπα-Τύχωνα και να εξομολογηθή.
Για πνευματική ωφέλεια επισκεπτόταν και τον γερο-Γαβριήλ τον Καρουλιώτη, ο οποίος έμενε τότε κατάκοιτος στην σπηλιά ενός απόκρημνου βράχου.

Επικοινωνία είχε και με έναν άλλον αγωνιστή ασκητή, τον Ρουμάνο τον γερο-Δανιήλ, ο οποίος έμενε χαμηλά στην Κερασιά. 
Μια μέρα ο γερο-Δανιήλ τον ρώτησε:
-Εσύ Πάτερ Παϊσιε, τι τυπικό έχεις;
-Για πες εσύ το τυπικό το δικό σου και μετά να θυμηθώ κι εγώ το δικό, είπε ο Πάτερ Παϊσιος.
-Εγώ, απάντησε εκείνος, μόλις σηκωθώ τη νύχτα, αρχίζω πρώτα το κανόνι. Και εννοούσε τον κανόνα.
-Πολύ καλά το λες, Γέροντα, είπε ο Όσιος. Κανόνι είναι !!!

Από το βιβλίο «Ο Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης»

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»

ΒΑΣΙΛΙΚΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

O γέρων Παΐσιος ο Αγιορείτης ψέλνει

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης. Για να περάσεις στην βουλή του Θεού, πρέπει να γίνεις "βουλευτής του Θεού, όχι "βολευτής" του εαυτού σου

 

«Για να περάσεις στην βουλή του Θεού, πρέπει να γίνεις ‟βουλευτής” του Θεού, όχι ‟βολευτής” του εαυτού σου».
 

- Γέροντα πώς τα βλέπετε τα πράγματα;
 

- Εσείς πώς τα βλέπετε;
 

- Εμείς τι να πούμε, Γέροντα; Εσείς να μας λέγατε.
 

- Η ησυχία που επικρατεί με ανησυχεί. Κάτι ετοιμάζεται. Δεν έχουμε καταλάβει καλά σε τι χρόνια ζούμε ούτε σκεφτόμαστε ότι θα πεθάνουμε. Δεν ξέρω τι θα γίνει, πολύ δύσκολη κατάσταση! Η τύχη του κόσμου κρέμεται από τα χέρια μερικών, αλλά ακόμη ο Θεός κρατά φρένο. Χρειάζεται να κάνουμε πολλή προσευχή με πόνο, για να βάλει ο Θεός το χέρι Του. Να το πάρουμε στα ζεστά και να ζήσουμε πνευματικά. Είναι πολύ δύσκολα τα χρόνια.
 

Έχει πέσει πολλή στάχτη, σαβούρα, αδιαφορία. Θέλει πολύ φύσημα, για να φύγει. Οι παλιοί έλεγαν ότι θα έρθει ώρα που θα κλωτσήσουν οι άνθρωποι. Πετάνε τους φράκτες, δεν υπολογίζουν τίποτε. Είναι φοβερό! Έγινε μία βαβυλωνία. Διαβάστε την προσευχή των Τριών Παίδων, να δείτε με πόση ταπείνωση προσεύχονταν και τον 82ο Ψαλμό: «Ο Θεός, τις ομοιωθήσεταί σοι, μη σιγήσεις…». Αυτό πρέπει να γίνει, αλλιώς δεν γίνεται χωριό. Θέλει Θεϊκή επέμβαση.
 

Μπαίνουν μερικές αρρώστιες ευρωπαϊκές και προχωρούν όλο προς το χειρότερο. Μου είπε ένας Κύπριος οικογενειάρχης που μένει στην Αγγλία: «Κινδυνεύουμε πνευματικά. Πρέπει να φύγω από την Αγγλία οικογενειακώς». Βλέπεις εκεί ο πατέρας να παίρνει την κόρη, η μάνα το γιο. Όλους τους στεφανώνουν, όλους τους ευλογούν. Κάτι πράγματα…, ντρέπομαι να τα πω. Και εμείς κοιμόμαστε με τα τσαρούχια. Δεν λέω να πάρουμε πλακάτ, αλλά να στρέψουμε την προσοχή μας στον μεγάλο κίνδυνο που περιμένουμε και να υψώνουμε τα χέρια στον Θεό. Να κοιτάξουμε πώς να αμυνθούμε κατά του κακού. Χρειάζεται να κρατάμε λίγο φρένο, γιατί όλα πάνε να τα ισοπεδώσουν. Τώρα είναι να λέει κανείς το ψαλμικό: «Θου τους άρχοντας αυτών ως τον Ωρήβ και Ζηβ και Ζεβεέ και Σαλμανά…, οίτινες είπαν κληρονομήσωμεν εαυτοίς το αγιαστήριον του Θεού».
 

Σύγχυση μεγάλη υπάρχει. Μύλος γίνεται, είναι ζαλισμένοι οι άνθρωποι. Ο κόσμος είναι όπως οι μέλισσες. Αν χτυπήσεις την κυψέλη, οι μέλισσες βγαίνουν έξω και αρχίζουν «βούου…» και γυρίζουν γύρω από την κυψέλη αναστατωμένες. Ύστερα η κατεύθυνσή τους θα εξαρτηθεί από τον άνεμο που θα φυσήξει. Αν φυσήξει βοριάς, θα πάνε μέσα. Αν φυσήξει νοτιάς, θα φύγουν. Έτσι και τον κόσμο τον φυσάει… «Εθνικός Βοριάς», «Εθνικός Νοτιάς», και είναι ο καημένος ζαλισμένος. Όμως, αν και γίνεται τέτοιο βράσιμο, νιώθω μέσα μου μια παρηγοριά, μια σιγουριά. Μπορεί να ξεράθηκε η ελιά, αλλά θα πετάξει νέα βλαστάρια. Υπάρχει μια μερίδα Χριστιανών, στους οποίους αναπαύεται ο Θεός. Υπάρχουν ακόμη οι άνθρωποι του Θεού, οι άνθρωποι της προσευχής, και ο Καλός Θεός μάς ανέχεται, και πάλι θα οικονομήσει τα πράγματα. Αυτοί οι άνθρωποι της προσευχής μάς δίνουν ελπίδα. Μη φοβάσθε. Περάσαμε σαν έθνος τόσες μπόρες και δεν χαθήκαμε, και θα φοβηθούμε την θύελλα που πάει να ξεσπάσει; Ούτε και τώρα θα χαθούμε. Ο Θεός μας αγαπά. Ο άνθρωπος έχει μέσα του κρυμμένη δύναμη για ώρα ανάγκης. Θα είναι λίγα τα δύσκολα χρόνια. Μία μπόρα θα είναι.
 

Δεν σας τα λέω αυτά, για να φοβηθείτε, αλλά για να ξέρετε που βρισκόμαστε. Για μας είναι μια μεγάλη ευκαιρία, είναι πανηγύρι οι δυσκολίες, το μαρτύριο. Να είστε με τον Χριστό, να ζείτε σύμφωνα με τις εντολές Του και να προσεύχεστε, για να έχετε θείες δυνάμεις και να μπορέσετε να αντιμετωπίσετε τις δυσκολίες. Να αφήσετε τα πάθη, για να έρθει η θεία Χάρις. *Αυτό που θα βοηθήσει πολύ είναι να μπει μέσα μας η καλή ανησυχία: πού βρισκόμαστε, τι θα συναντήσουμε, για να λάβουμε τα μέτρα μας και να ετοιμασθούμε. Η ζωή μας να είναι πιο μετρημένη. Να ζούμε πιο πνευματικά. Να είμαστε πιο αγαπημένοι. Να βοηθούμε τους πονεμένους, τους φτωχούς με αγάπη, με πόνο, με καλοσύνη. Να προσευχόμαστε να βγουν καλοί άνθρωποι.
 

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτη
Λόγοι Β’
Πνευματική αφύπνιση
 

Εισαγωγή από λόγους του Γέροντα
Σελ. 17-19

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Πριν τα κόλλυβα των τούρκων, δοξολογία για την ΒΟΡΕΙΟ ΗΠΕΙΡΟ.

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας
Εξεπλάγην ο προσκυνητής όταν άκουσε από τα χείλη του ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΥ.
– «Εσείς οι στρατιωτικοί, την Αλβανία να προσέχετε. Από εκεί θα έρθει η απειλή».
Φυσικό ήταν να έχει τις ενστάσεις του ο συνομιλητής του ΑΓΙΟΥ.
-«Γέροντα, άμα φτύσουμε, οι Αλβανοί θα πνιγούν στο σάλιο μας, και σεις λέτε ότι θα έρθει απειλή από την Αλβανία; Δεν μπορώ να το πιστέψω».
Και η απάντηση του Γέροντα του Έθνους μας.
-«Άκου το Γέροντα!»
Πηγή των διαλόγων- μαρτυριών
(Υποστράτηγος ε.α., Τσιαλίκης Χρήστος, Θεολόγος, Κομοτηνή, Νικολάου Ζουρνατζόγλου, Μαρτυρίες Προσκυνητών, Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης, τόμος Β’, σελ 373)
Το μεγάλο πνευματικό ανάστημα του ΟΣΙΟΥ ΠΑΙΣΙΟΥ του Αγιορείτη και η αγάπη για την πατρίδα του που την υπηρέτησε ο ίδιος πραγματικά σαν ασυρματιστής του ΘΕΟΥ του έδιναν την προορατική χάρη να βλέπει ακριβώς το σήμερα εν έτη 2016.
Γιατί δεν είπε ο ΑΓΙΟΣ για την Τουρκία σε πρώτη φάση;
Εν ΑΓΙΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ είχε μεταφερθεί από το1990 στις μέρες μας 2016 και έβλεπε την αποψίλωση του τουρκικού στρατεύματος που επιτελείται μετά το πραξικόπημα.
¨Οι άνδρες ενός από τους μεγαλύτερους στρατούς στο ΝΑΤΟ, εμφανίστηκαν στο πάτωμα, ημίγυμνοι και δαρμένοι από το πλήθος, ανασύροντας στη μνήμη εικόνες από τα βασανιστήρια που είχαν υποστεί οι μουσουλμάνοι στο Αμπου Γκράιμπ.
Ο Ερντογάν στην προσπάθειά του να επαναπροσδιορίσει τα συστατικά της Τουρκίας, αποδομεί τον βασικό παράγοντα του κεμαλικού κράτους: τις Ένοπλες Δυνάμεις.
Αυτό είναι απόλυτα συμβατό με την ισλαμική αντίληψη του Τούρκου προέδρου.
Όποιος βλέπει τις εικόνες των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων που έκαναν το γύρο του κόσμου τις τελευταίες ημέρες, κατανοεί ότι το αξιόμαχο έχει διαλυθεί.
Ο Στρατός έχει καταρρακωθεί. Οι παραστάσεις ισχύος των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων απομειώνονται ακόμα περισσότερο από την ήττα που υπέστη από την Αστυνομία στο πλαίσιο των εσωτερικών εκκαθαρίσεων.
Ωστόσο ο στρατός ήταν ανέκαθεν μέρος της εικόνας της «ισχυρής Τουρκίας» και με αυτή την έννοια ο Τούρκος πρόεδρος στην προσπάθειά του να εκκαθαρίσει το στράτευμα από τους πολιτικούς του αντιπάλους, αποδομεί την ίδια την ισχύ της χώρας.
Η Τουρκία καθίσταται έτσι ανίσχυρη στα μάτια τόσο του μουσουλμανικού κόσμου, στον οποίο θέλει να πρωταγωνιστήσει όσο και της Δύσης, στην οποία θέλει να μετέχει ως ισχυρή χώρα.¨
Γιατί μίλησε ο ΑΓΙΟΣ για πρώτη απειλή από την Αλβανία;

Ο Γέροντας Παΐσιος ασκητεύοντας για λίγο στα Κατουνάκια

Ἐγκατάσταση στὸ Κελλὶ τοῦ Ὑπατίου.

Ἡ ἀναζήτηση τόπου μὲ ξηρὸ κλίμα ἔφερε τὸν Πατέρα Παΐσιο στὰ ἐρημικὰ Κατουνάκια. Στὰ μέσα Ἰουλίου τοῦ 1967 ἐγκαταστάθηκε στὸ βορειότερο Κελλὶ τῶν Κατουνακίων, τὸ ὁποῖο, ἐπειδὴ δὲν ἔχει ναό, εἶναι γνωστὸ ὡς Κελλὶ τοῦ Ὑπατίου, ἀπὸ τὸ ὄνομα τοῦ μοναχοῦ ποὺ ἔμενε ἐκεῖ πρὶν ἀπὸ τὸν Πατέρα Παΐσιο. Τὸ φτωχικὸ αὐτὸ Κελλί, καθὼς εἶναι ἀπομονωμένο μέσα σὲ μία μικρὴ λαγκαδιά, ἀνέπαυσε τὸν Ὅσιο. Ἔλεγε: «Μὲ βοηθάει ποὺ δὲν βλέπω οὔτε ἕνα σπίτι· αἰσθάνομαι μόνος, μόνος».

Τὸ Κελλὶ ἀποτελεῖτο ἀπὸ τέσσερα μικρὰ κτίσματα, ποὺ εἶχαν ξεχωριστὴ εἴσοδο τὸ καθένα καὶ ἦταν σὲ τόσο κακὴ κατάσταση, ποὺ ἔμοιαζαν περισσότερο μὲ ὀρνιθῶνες. Ἕνας Πατέρας ἀπὸ τὴν γειτονικὴ συνοδεία τῶν Δανιηλαίων τὸν ῥώτησε:

-Θὰ ἀνακαινίσεις, Πάτερ, τὸ Κελλί;

-Τί νὰ ἀνακαινίσω; Γιὰ ἐκεῖ ἐπάνω νὰ ἀνακαινίσω, τοῦ ἀπάντησε καὶ ἔδειξε τὸν οὐρανό.

Ἐπισκεύασε μόνον τὶς λαμαρίνες τῆς στέγης τοῦ κελλιοῦ ὅπου θὰ ἔμενε καὶ καθάρισε τὰ ἄλλα τρία κελλάκια, γιὰ νὰ τὰ χρησιμοποιήσει, τὸ ἕνα ὡς ἐργαστήριο, τὸ ἄλλο ὡς ἀρχονταρίκι καὶ τὸ τρίτο ὡς ξυλαποθήκη. Μέσα στὸ κελλί του βρῆκε ἕνα στενὸ καὶ χαμηλὸ σεντούκι, τὸ ὁποῖο χρησιμοποίησε τὸ κρεββάτι. Ἐπειδὴ ἦταν χειρουργημένος, ἔβαλε γιὰ στρῶμα μία κουρελοῦ καὶ ἀπὸ ἐπάνω ἔστρωσε ἕνα μαῦρο σεντόνι. Ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὸ τὸ μικρὸ σεντούκι, δὲν χωροῦσε τίποτε ἄλλο μέσα στὸ κελλί. Στὸν τοῖχο ὑπῆρχαν λίγες εἰκόνες, καὶ στὸ ὑπέρθυρο ἦταν ἀκουμπισμένες δύο νεκροκεφαλές· ὁ Πατὴρ Παΐσιος τὰ κράτησε ὅλα ὅπως τὰ βρῆκε.

***

Ο Γέροντας Παΐσιος βοηθώντας ανθρώπους στο Κελλί του Τιμίου Σταυρού

Στὴν ἔρημο μαζὶ μὲ ἄλλους ἀνθρώπους.

Στὸ Κελλὶ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἡ κάθε ἡμέρα τοῦ Ὁσίου Παϊσίου ἦταν «Ἀναστάσεως ἡμέρα» καὶ «Πάσχα Κυρίου, Πάσχα». Ἀφοῦ τὰ προηγούμενα χρόνια εἶχε σπείρει μὲ ὑπομονὴ τοὺς ἀσκητικούς του ἀγῶνες, θέριζε τώρα τοὺς καρποὺς τῆς ἀγαλλιάσεως. Στὸν «μικρὸ Παράδεισο» τῆς φτωχικῆς του Καλύβης, ὁ Θεὸς τὸν ἔτρεφε μὲ παραδεισένιες χαρές, καὶ πολλὲς φορὲς ἔφθανε σὲ κατάσταση«θείας τρέλλας». Ἔγραψε σὲ ἐπιστολή του: «Ἔχω καὶ ἐγὼ μία μικρὴ πεῖρα ἀπὸ τὴν πνευματικὴ τρέλλα, ἡ ὁποία προέρχεται ἀπὸ τὸν θεῖο ἔρωτα. Φθάνει τότε ὁ ἄνθρωπος στὴν θεία ἀφηρημάδα καὶ δὲν θέλει νὰ σκέφτεται τίποτε ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Θεό, τὰ θεῖα, τὰ πνευματικά, τὰ οὐράνια. Ἐρωτευμένος πιὰ θεϊκά, καίγεται ἐσωτερικά, γλυκά, καὶ ξεσπάει ἐξωτερικά, παλαβά, μέσα στὸν θεῖο χῶρο τῆς σεμνότητος, δοξολογώντας τὸν Θεό».

Στὴν κατάσταση αὐτὴ ἔνιωθε «ἀχρηστευμένος» γιὰ τὴν πρόσκαιρη τούτη ζωή. Ἔλεγε:

 

«Ὅταν φουντώνει ὁ θεῖος ἔρως, οὔτε κοιμᾶται κανεὶς οὔτε τρώει, κάνει διαρκῶς προσευχή, ἄσκηση καὶ μετάνοιες, καὶ τρέφεται περισσότερο ἀπὸ τὴν οὐράνια θέρμη. Καὶ ἂν τὸν ζητοῦν νὰ πάει κάπου, παλεύει, ποσπαθεῖ νὰ βγῆ ἀπὸ τὴν κατάσταση αὐτή, ἀλλὰ δὲν μπορεῖ· πέφτει κάτω δηλαδή... Γι’ αὐτὸ πάει πιὸ βαθιὰ στὴν ἔρημο, γιὰ νὰ μὴν τὸν διακόπτουν». Ἀλλὰ ὁ Πατὴρ Παΐσιος, παρὰ τὸν μεγάλο του πόθο, δὲν μποροῦσε πλέον νὰ πάει «πιὸ βαθιὰ στὴν ἔρημο». Ὅσο περνοῦσε ὁ καιρός, τὸ ὄνομά του προσείλκυε ὅλο καὶ περισσότερους ἀνθρώπους στὴν Καλύβη του, ὥστε νὰ φθάσει νὰ τὸ θεωρῆ ὡς «τὸ μεγαλύτερο ἐχθρό του», ἀφοῦ τοῦ γινόταν ἐμπόδιο στὴν ἡσυχαστικὴ ζωή. Τὸ μόνο ποὺ μποροῦσε νὰ κάνει ἦταν νὰ ἀπομακρύνεται γιὰ λίγο «σὲ κοντινὰ καὶ μακρινὰ λημέρια», ὅπως τὰ ἔλεγε.

Τὸ πιὸ συνηθισμένο του «λημέρι»ἦταν ἕνα πρόχειρο καλυβάκι ποὺ εἶχε φτιάξει σὲ μία χαράδρα, πιὸ κάτω ἀπὸ τὸ Κελλί του. Ἐκεῖ,«ἐν λάκκῳ κατωτάτῳ», μέσα στὴν πυκνὴ βλάστηση, ἐξαφανιζόταν ἀπὸ τὸν κόσμο καὶ εὐφραινόταν «μόνῃ τῇ τοῦ Θεοῦ θεωρίᾳ, καὶ διαπύρῳ ἀγάπῃ». Κάποτε, ἕνας κυνηγὸς τὸν πέρασε γιὰ ἀγριογούρουνο καὶ τὸν πυροβόλησε, ἀλλὰ ὁ Θεὸς φύλαξε καὶ δὲν τὸν σκότωσε. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ τὸν ἀνησύχησε ὅμως καὶ στενοχωρήθηκε πολύ, ὅταν ἀντιλήφθηκε ὅτι κάποιος τὸν εἶδε νὰ προσεύχεται ἐκεῖ γονατιστός. Εἶπε: «Θὰ προτιμοῦσα νὰ μὲ σκότωνε, παρὰ νὰ μὲ ἔβλεπε».

Ὅταν ἔφευγε ἀπὸ τὸ Καλύβι του, ἄφηνε ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα τοῦ φράκτη λίγα λουκούμια καὶ ἕνα μικρὸ κουτὶ μὲ σημείωμα ποὺ ἔλεγε:«Γράψτε τὰ ὀνόματά σας καὶ ὅ,τι θέλετε, καὶ ἀφῆστέ τα στὸ κουτί, καὶ θὰ σᾶς βοηθήσω ἀργότερα μὲ τὴν προσευχή. Ἐδῶ δὲν ἦρθα γιὰ νὰ κάνω τὸν δάσκαλο ἀλλὰ προσευχή». Καὶ σὲ ἐπιστολή του τὸ 1976 ἔγραψε: «Ὅσο περνοῦν τὰ χρόνια, νιώθω περισσότερο τὴν ἀνάγκη τῆς ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους. Ἕνας τελείως ἄγνωστος τόπος θὰ μὲ βοηθοῦσε νὰ πλησιάσω πιὸ κοντὰ στὸν Θεὸ καὶ νὰ βοηθήσω πιὸ θετικὰ τὰ πλάσματά Του. Συνέχεια αὐτὸ εἶναι στὴν προσευχή μου, καὶ περιμένω τὴν ἀπάντηση τοῦ Θεοῦ».

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης: Για τους εξορκισμούς

- Γέροντα, σήμερα έφεραν μία δαιμονισμένη και παρακάλεσαν να πούμε στον ιερέα να της διαβάση εξορκισμούς. Τι να κάναμε;

- Σ' αυτήν την περίπτωση καλύτερα να λέγατε να το κανονίση ο πνευματικός της. Για να είναι ο διάβολος μέσα της, θα πη ότι η αυτή έκανε κάποια σοβαρή αμαρτία η οι γονείς της, και έδωσαν δικαιώματα, γιατί η αμαρτία φέρνει τον διάβολο. Αν δεν μετανοήσουν και δεν εξομολογηθούν, δεν φεύγει η αμαρτία, επομένως δεν φεύγει και ο διάβολος. Η μπορεί και για κάποιον άλλον λόγο να επέτρεψε ο Θεός να δαιμονισθή.

- Βοηθιούνται, Γέροντα, οι δαιμονισμένοι με τους εξορκισμούς;

- Ανάλογα. Οι εξορκισμοί βοηθούν, όταν διαβάζονται σε ένα παιδάκι δαιμονισμένο που δεν έδωσε δικαιώματα και δεν ξέρει από εξομολόγηση ή σε έναν μεγάλο που έχασε τα λογικά του και δεν μπορεί να εξομολογηθή.

Όταν έχη τα λογικά του ο δαιμονισμένος, πρέπει πρώτα να βοηθηθή να βρή σε τι έφταιξε και δαιμονίσθηκε, να μετανοήση, να εξομολογηθή και μετά, αν χρειασθή, να του διαβάσουν εξορκισμούς. Γιατί και μόνο με την συγχωρητική ευχή, μπορεί να φύγη το δαιμόνιο.

Μερικοί ιερείς μαζεύουν και αυτούς που έχουν δαιμόνιο και άλλους που έχουν κάποια αρρώστια και τους διαβάζουν όλους μαζί εξορκισμούς. Ένας είχε πάρκινσον και του διάβαζαν εξορκισμούς.

Να, και σήμερα, έφεραν έναν ηλικιωμένο που έλεγαν ότι είναι δαιμονισμένος. Το αριστερό του χέρι πάει πέρα-δώθε. Τον πιάνουν και κρίσεις. «Από πότε, τον ρωτάω, είσαι έτσι;».

«Από μικρός», μου λέει. Απόρησα. Πρόσεξα μετά ότι το κεφάλι του, στο αριστερό μέρος, ήταν λίγο ζουληγμένο. Στην γέννα, φαίνεται, κάτι είχε πάθει και ύστερα είχε πρόβλημα. Να έχη ο άλλος τον πόνο του και να του λένε πως έχει δαιμόνιο, να του διαβάζουν εξορκισμούς, έξελθε, ακάθαρτον πνεύμα..., και να γίνεται ρεζίλι και στον κόσμο! Δεν κάνει! Πόσα παιδιά που τα θεωρούν δαιμονισμένα, δεν έχουν δαιμόνιο!

Μου έφεραν ένα παιδί είκοσι πέντε χρόνων που έλεγαν ότι είναι δαιμονισμένο. Του έδωσα να πιή αγιασμό και το καημένο δεν αντέδρασε καθόλου. «Τι κάνει το παιδί; ρωτάω τον πατέρα του. Από πότε το έπαθε;». «Από έξι χρόνων, μου λέει. Τότε είχαν φέρει σκοτωμένο τον παππού του στο μαγαζί και το παιδί, μόλις τον είδε, έπαθε». Είχε πάθει το καημένο έναν νευρικό κλονισμό. Εδώ, και σε μεγάλον αν συμβή αυτό, μπορεί να πάθη, πόσο μάλλον ένα παιδάκι! Άντε, τώρα, να το έχουν για δαιμονισμένο!