«Ίνα μη λυπήσθε καθώς και οι λοιποί
οι μη έχοντες ελπίδα» [49]
Θάνατος παιδιών
- Μια μάνα, Γέροντα, που το παιδί της πέθανε πριν από εννέα χρόνια, σας
παρακαλεί να κάνετε προσευχή να το δη έστω στον ύπνο της, για να
παρηγορηθή.
- Πόσων χρόνων ήταν το παιδί; ήταν μικρό; Είναι σημαντικό αυτό. Άμα το
παιδί ήταν μικρό και η μητέρα είναι σε κατάσταση που, αν της
παρουσιασθή, δεν θα αναστατωθή, θα παρουσιασθή. Αιτία είναι η μητέρα που
δεν παρουσιάζεται το παιδί.
- Μπορεί, Γέροντα, αντί να παρουσιασθή το παιδί στην μητέρα που το ζητάει, να παρουσιασθή σε κάποιον άλλον; (1)
- Πως δεν μπορεί! Κανονίζει ανάλογα ο Θεός. Όταν ακούω για τον θάνατο
κάποιου νέου, λυπάμαι, αλλά λυπάμαι ανθρωπίνως. Γιατί, αν εξετάσουμε τα
πράγματα πιο βαθιά, θα δούμε ότι, όσο μεγαλώνει κανείς, και περισσότερο
αγώνα πρέπει να κάνη, αλλά και περισσότερες αμαρτίες προσθέτει. Ιδίως
όταν είναι κοσμικός, όσο περνούν τα χρόνια, αντί να βελτιώση την
πνευματική του κατάσταση, την χειροτερεύει με τις μέριμνες, με τις
αδικίες κ.λπ. Γι’ αυτό είναι πιο κερδισμένος, όταν τον παίρνη ο Θεός
νέο.
-Γέροντα, γιατί ο Θεός επιτρέπει να πεθαίνουν τόσοι νέοι άνθρωποι;
- Κανείς δεν έχει κάνει συμφωνία με τον Θεό πότε θα πεθάνη. Ο Θεός τον
κάθε άνθρωπο τον παίρνει στην καλύτερη στιγμή της ζωής του, με έναν
ειδικό τρόπο, για να δώση την ψυχή του. Εάν δη ότι κάποιος θα γίνη
καλύτερος, τον αφήνει να ζήση. Εάν δη όμως ότι θα γίνη χειρότερος, τον
παίρνει, για να τον σώση. Μερικούς πάλι που έχουν αμαρτωλή ζωή, αλλά
έχουν την διάθεση να κάνουν καλό, τους παίρνει κοντά Του, πριν προλάβουν
να το κάνουν, επειδή ξέρει ότι θα έκαναν το καλό, μόλις τους δινόταν η
ευκαιρία. Είναι δηλαδή σαν να τους λέη: «Μην κουράζεσθε· αρκεί η καλή
διάθεση που έχετε». Άλλον, επειδή είναι πολύ καλός, τον διαλέγει και τον
παίρνει κοντά Του, γιατί ο Παράδεισος χρειάζεται μπουμπούκια.(2)
