Γέροντας Παΐσιος για το κομποσχοίνι

Γέροντα, ποιά σημασία έχει το κομποσχοίνι;
- Το κομποσχοίνι είναι μια κληρονομιά, μια ευλογία, που μας έχουν αφήσει οι Άγιοι Πατέρες της Ορθοδοξίας μας. Και μόνο γι’ αυτό έχει μεγάλη αξία. Βλέπεις, σε κάποιον αφήνει ο παππούς του μια κληρονομιά ένα ασήμαντο πράγμα και το έχει μετά σαν φυλαχτό, πόσο μάλλον το κομποσχοίνι που μας το άφησαν κληρονομιά οι Άγιοι Πατέρες!
Παλιά, που δεν υπήρχαν ρολόγια, οι μοναχοί μετρούσαν την ώρα της προσευχής με το κομποσχοίνι, αλλά οι κόμποι του κομποσχοινιού ήταν απλοί. Κάποτε ένας ασκητής του Αγίου Όρους έκανε πολύ αγώνα, πολλές μετάνοιες κ.λπ., και ο διάβολος πήγαινε και έλυνε τους κόμπους του κομποσχοινιού του. Έκανε – έκανε μετάνοιες ο καημένος και απέκαμε, γιατί δεν μπορούσε να τις μετρά, αφού ο διάβολος του έλυνε συνέχεια τους κόμπους. Τότε παρουσιάσθηκε Άγγελος Κυρίου και του δίδαξε πώς να πλέκει τους κόμπους, ώστε σε κάθε κόμπο να σχηματίζονται εννέα σταυροί. Ο διάβολος μετά, ο οποίος τρέμει τον σταυρό, δεν μπορούσε να τους λύσει. Έτσι κάθε κόμπος του κομποσχοινιού έχει εννέα σταυρούς, που συμβολίζουν τα εννέα τάγματα των Αγγέλων.
- Γέροντα, τι σημαίνουν οι τριάντα τρεις, οι πενήντα, οι εκατό και οι τριακόσιοι κόμποι που έχουν τα κομποσχοίνια;
- Μόνον ο αριθμός τριάντα τρία είναι συμβολικός συμβολίζει τα τριάντα τρία χρόνια που έζησε ο Χριστός επάνω στην γη. Οι άλλοι αριθμοί απλώς μας βοηθούν να μετράμε τις μετάνοιες που κάνουμε ή πόσες φορές θα πούμε την ευχή. Μερικές μηχανές έχουν ένα σχοινί με μια χειρολαβή στην άκρη και, όταν θέλεις να τις βάλεις μπρος, τραβάς μερικές φορές το σχοινί με δύναμη, μέχρι να ξεπαγώσουν τα πνευματικά λάδια. Έτσι και το κομποσχοίνι είναι το σχοινί το οποίο τραβάμε μία - δύο - πέντε - δέκα φορές και ξεπαγώνουν τα πνευματικά λάδια και παίρνει μπρος η πνευματική μηχανή της αδιάλειπτου προσευχής, οπότε δουλεύει μετά μόνη της η καρδιά στην ευχή. Αλλά, και όταν η καρδιά πάρει μπρος στην ευχή, και πάλι δεν πρέπει να καταργήσουμε το κομποσχοίνι, για να μην παρακινηθούν και άλλοι να το καταργήσουν, ενώ δεν πήρε ακόμη μπρος η καρδιά τους στην ευχή.

- Όταν, Γέροντα, κρατώ το κομποσχοίνι μου και λέω την ευχή μηχανικά, μήπως υπάρχει κίνδυνος ανθρωπαρέσκειας;
- Αν κάνεις κομποσχοίνι εξωτερικά από ανθρωπαρέσκεια, ακόμη και τα χέρια σου να ξεφλουδίσεις, σε τίποτε δεν θα σε ωφελήσει. Μόνον κούραση θα σου φέρει και την ψευδαίσθηση ότι δήθεν ασχολείσαι με την νοερά προσευχή.
- Γέροντα, εγώ δεν έχω συνηθίσει να κρατώ κομποσχοίνι.
- Το κομποσχοίνι να το κρατάς, για να μην ξεχνάς την ευχή, την οποία πρέπει να εργάζεσαι εσωτερικά, στην καρδιά. Όταν μάλιστα βγαίνεις από το κελλί σου, να θυμάσαι ότι ο εχθρός είναι έτοιμος για επίθεση. Γι’ αυτό, να μιμείσαι τον καλό στρατιώτη που βγαίνοντας από το πολυβολείο έχει πάντοτε «ανά χείρας» το αυτόματο όπλο. Το κομποσχοίνι έχει μεγάλη δύναμη είναι το όπλο του μοναχού και οι κόμποι είναι σφαίρες, που θερίζουν!
«Περί Προσευχής» Λόγοι ζ'

"Προσευχηθείτε με υπομονή και ο Θεός θα μιλήσει''

«Όταν ο άνθρωπος προσεύχεται με πίστη, υποχρεώνει τον Θεό κατά κάποιο τρόπο για την πίστη του αυτή να του εκπληρώσει το αίτημά του»

- Γέροντα, μένει ψυχρή η καρδιά μου στην προσευχή.

Είναι γιατί ο νους δεν δίνει τηλεγράφημα στην καρδιά. Ύστερα στην προσευχή χρειάζεται να εργασθεί κανείς· δεν μπορεί από την μια στιγμή στην άλλη να φθάσει σε κατάσταση, ώστε να μη φεύγει καθόλου ο νους του. Θέλει υπομονή. Βλέπεις, άλλος χτυπάει την πόρτα, ξαναχτυπάει, περιμένει, και μετά ανοίγει η πόρτα. Εσύ θες να χτυπήσεις μια και να μπεις μέσα. Δεν γίνεται έτσι.

Στην προσευχή χρειάζεται επιμονή. «Και παρεβιάσαντο αυτον» (Λουκ. 24, 25), λέει το Ευαγγέλιο για τους δύο Μαθητές που συνάντησαν τον Χριστό στον δρόμο προς Εμμαούς. Έμεινε ο Χριστός μαζί τους, γιατί είχαν μια συγγένεια με τον Χριστό και το δικαιούνταν. Είχαν ταπείνωση, απλότητα, καλοσύνη, θάρρος με την καλή έννοια, όλες τις προϋποθέσεις, γι' αυτό και ο Χριστός έμεινε μαζί τους.

Πρέπει να προσευχόμαστε με πίστη για κάθε ζήτημα και να κάνουμε υπομονή, και ο Θεός θα μιλήσει. Γιατί, όταν ο άνθρωπος προσεύχεται με πίστη, υποχρεώνει τον Θεό κατά κάποιο τρόπο για την πίστη του αυτή να του εκπληρώσει το αίτημά του. Γι' αυτό, όταν ζητούμε κάτι από τον Θεό, να μη «διακρινώμεθα» και θα εισακουσθούμε. «Να έχετε πίστη χωρίς να διακριθείτε» (Ματθ. 21, 21), είπε ο Κύριος. Ο Θεός ξέρει να μας δώσει αυτό που ζητούμε, ώστε να μη βλαφτούμε πνευματικά.

Μερικές φορές ζητούμε κάτι από τον Θεό, αλλά δεν κάνουμε υπομονή και ανησυχούμε. Αν δεν είχαμε δυνατό Θεό, τότε να ανησυχούσαμε. Αλλά αφού έχουμε Θεό Παντοδύναμο και έχει πάρα πολλή αγάπη, τόση που μας τρέφει και με το Αίμα Του, δεν δικαιολογούμαστε να ανησυχούμε.

Μερικές φορές δεν αφήνουμε ένα δύσκολο θέμα μας στα χέρια του Θεού, αλλά ενεργούμε ανθρώπινα. Όταν ζητούμε κάτι από τον Θεό και κλονίζεται η πίστη μας και θέλουμε να ενεργήσουμε ανθρωπίνως στα δυσκολοκατόρθωτα, χωρίς να περιμένουμε την απάντηση στο αίτημά μας από τον Θεό, είναι σαν να κάνουμε αίτηση στον βασιλέα Θεό και την παίρνουμε πίσω, την ώρα που Εκείνος απλώνει το χέρι Του, για να ενεργήσει.

Τον παρακαλούμε πάλι, αλλά και πάλι κλονίζεται η πίστη μας και ανησυχούμε και επαναλαμβάνουμε το ίδιο. Έτσι διαιωνίζεται η ταλαιπωρία μας. Κάνουμε δηλαδή σαν εκείνον που κάνει μια αίτηση στο Υπουργείο και ύστερα από λίγο μετανιώνει και την αποσύρει. Ξαναμετανιώνει, την υποβάλλει· μετά από λίγο πάλι την αποσύρει. Η αίτηση όμως πρέπει να μείνει, για να παίρνει την σειρά της.

Προσευχή με πόνο

- Γέροντα, πως κάνετε ευχή για ένα θέμα;

Όλη η βάση που γίνεται η ευχή είναι να πονάει ο άνθρωπος. Αν δεν πονάει, μπορεί να κάθεται ώρες με το κομποσχοίνι και η προσευχή του να μην έχει κανένα αποτέλεσμα. Αν υπάρχει πόνος για το θέμα για το οποίο προσεύχεται, ακόμη και με έναν αναστεναγμό κάνει καρδιακή προσευχή.

Πολλοί, όταν την στιγμή που τους ζητούν οι άλλοι να προσευχηθούν δεν έχουν χρόνο, προσεύχονται με έναν αναστεναγμό για το πρόβλημά τους. Δεν λέω να μην κάνει κανείς προσευχή, αλλά, αν τυχόν δεν υπάρχει χρόνος, ένας αναστεναγμός για τον πόνο του άλλου είναι μια καρδιακή προσευχή· ισοδυναμεί δηλαδή με ώρες προσευχής.

Διαβάζεις λ.χ. ένα γράμμα, βλέπεις ένα πρόβλημα, αναστενάζεις και μετά προσεύχεσαι. Αυτό είναι μεγάλο πράγμα! Πριν πιάσεις το ακουστικό, πριν ακόμα καλέσεις, σε ακούει ο Θεός! Και το πληροφορείται ο άλλος. Να δείτε πως οι δαιμονισμένοι καταλαβαίνουν πότε κάνω προσευχή γι' αυτούς και φωνάζουν όπου κι αν βρίσκονται!

Η πραγματική προσευχή ξεκινάει από έναν πόνο· δεν είναι ευχαρίστηση, «νιρβάνα». Τι πόνος είναι; Βασανίζεται με την καλή έννοια ο άνθρωπος. Πονάει, βογκάει, υποφέρει, όταν κάνει προσευχή για οτιδήποτε.

Ξέρετε τι θα πει υποφέρει; Ναι, υποφέρει, γιατί συμμετέχει στον γενικό πόνο του κόσμου ή στον πόνο ενός συγκεκριμένου ανθρώπου. Αυτήν την συμμετοχή, αυτόν τον πόνο, τον ανταμείβει ο Θεός με την θεία αγαλλίαση. Δεν ζητάει βέβαια ο άνθρωπος την θεία αγαλλίαση, αλλά η θεία αγαλλίαση έρχεται ως συνέπεια, επειδή συμμετέχει στον πόνο του άλλου.

Πηγή: Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου "Λόγοι περί προσευχής"

«Ο πόνος και οι θλίψεις στη ζωή του χριστιανού» Η ομιλία της Κυριακής της Σταυροπροσκυνήσεως

Παρουσία του Τιμίου Σταυρού και με ενδιαφέρουσα ομιλία για τον «πόνο και τις θλίψεις στη ζωή του χριστιανού» συνεχίστηκαν την Γ´ Κυριακή των Νηστειών 15 Μαρτίου στον κατάμεστο από πιστούς Ιερό Παναγίας Ελεούσας Ιεραπέτρας οι καθιερωμένες ομιλίες της Ιεράς Μητροπόλεως Ιεραπύτνης και Σητείας. 
Κατά την ακολουθία του Κατανυκτικού Εσπερινού που προηγήθηκε ο Σεβ. Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας κ.κ. Ευγένιος χοροστάτησε, παρουσία του ιερού Κλήρου της περιοχής, ενώ τέθηκε σε προσκύνηση των παρισταμένων πιστών Τίμιος Σταυρός, που περιέχει τεμάχιο Τιμίου Ξύλου από τον Τίμιο και Ζωοποιό Σταυρό του Κυρίου μας, ο οποίος μεταφέρθηκε από τον Ιερό Ναό Ευαγγελισμού Θεοτόκου πόλεως Σητείας.

Ο Σεβ. κ. Ευγένιος προλόγισε το θέμα της ομιλίας παρουσιάζοντας συνοπτικά το πλούσιο βιογραφικό του ομιλητή της βραδιάς, Πανοσιολ. Αρχιμανδρίτη του Οικουμενικού Θρόνου και Καθηγητή της Πατριαρχικής Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Κρήτης π. Μακάριο Γρινιεζάκη. Όπως τόνισε, «ο πόνος και η θλίψη είναι συνηλικιώτες και συνοδοί στη ζωή του ανθρώπου. Αποτελούν συνέπεια της έξωσης από τον Παράδεισο και της απώλειας της χαρισματικής ζωής ως προσωπικού βίωματος της διαρκούς παρουσίας του Θεού στη ζωή. Σήμερα υπάρχει πόνος, αλλά δεν υπάρχει συμπόνοια. Υπάρχει θλίψη, αλλά δεν υπάρχει στόχος και κατεύθυνση. Ο σημερινός άνθρωποςβαδίζει στο πουθενά, στο άγνωστο και δυστυχώς δεν ανησυχεί, αλλά επαναπαύεται. Έτσι ο πόνος γίνεται "πονέματα", δηλαδή αθεράπευτα και καρκινογόνα και η θλίψη γίνεται κατάθλιψη, που είναι η αρρώστια της εποχής μας . Καταθλιπτικοί, στενόχωροι, νευρικοί, αγχωδεις άνθρωποι καθημερινά βρίσκονται δίπλα μας. Ο άγιος Παΐσιος θεωρεί την κατάθλιψη σκοτασμό του νου, σκοτοδύνη, σύγχυση και μπέρδεμα που χρειάζεται μόνο τη Χάρη του Θεού για να φύγει το σκοτάδι του νου και να φωτιστεί ο άνθρωπος και να συνεχίσει τη ζωή του. Η αποστασία από τον Θεό οδηγεί τόν άνθρωπο στην αμαρτία και την απιστία και σκοτίζεται ο νους, οι σκέψεις, οι πράξεις και οι επιλογές του. Γι᾿ αυτό τη σημερινή Γ΄ Κυριακή η Εκκλησία μας έχει αφιερώσει στην προσκύνηση και προβολή του Σταυρού του Κυρίου. Είναι στο μέσο του ιερού Ναού καθ΄ όλη την εβδομάδα, δεσπόζει κι ευλογεί κάθε πονεμένο, κατά τον λόγο Του: Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς». Ο Σεβ. επίσης αναφέρθηκε στον λυτρωτικό ρόλο του προσωπικού σταυρού, σημειώνοντας ότι «ο Τίμιος Σταυρός του Κυρίου μας εγγυάται τη σωτηρία μας και αποτελεί το σύμβολο ανακούφισης όλων των δοκιμασιών, των δεινών, του πόνου και των θλίψεων. Γι᾿ αυτό συνηθίζουμε να ευχόμαστε στους Μοναχούς και στους Κληρικούς όχι απλώς να σηκώνουν τον Σταυρό τους, αλλά να χαίρονται τον Σταυρό τους, καθώς συνεχίζουν το έργο του Σταυρού του Κυρίου και της Εκκλησίας Του στις δύσκολες μέρες μας».  

Ο π. Μακάριος Γρινιεζάκης ανέλυσε θεολογικά το μυστήριο του πόνου και με λόγο αγιοπατερικό και συνάμα απλό και προσιτό για το πολυάριθμο ακροατήριο υπογράμμισε ότι υπόδειγμα αντιμετώπισης του πόνου, των θλίψεων, των δοκιμασιών και του θανάτου είναι ο Ίδιος ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός, ο Οποίος τα γνωρίζει εμπειρικά και όχι θεωρητικά, αλλά και οι αναρίθμητοι άγιοι μας, οι οποίοι υπέφεραν με καρτερικότητα τις θλίψεις, τις διώξεις και τον μαρτυρικό θάνατο. Σύμφωνα με το Αποστολικό Ανάγνωσμα της ημέρας «ου γαρ έχομεν αρχιερέα μη δυνάμενον συμπαθήσαι ταις ασθενείαις ημών, πεπειραμένον δε κατά πάντα καθ’ ομοιότητα χωρίς αμαρτίας».Ο Σταυρός του Κυρίου αποτελεί σημείο, πόνου, πάθους, ταπείνωσης, αδικίας, αλλά και σημείο δυνάμεως και ελπίδας για όσυς εναρμονίσουν τη ζωή τους με το Ευαγγέλιο.

Σύμφωνα με τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή ο πόνος είναι η συνέπεια του κακού, της παράχρησης του αυτεξουσίου και της ελευθερίας του ανθρώπου, και η οδύνη και θάνατος είναι  συνεδεμένα με με ηδονή γι᾿ αυτό και ο άνθρωπος καλείται να υπομένει και να υποφέρει τις δοκιμασίες και τις δυσκολίες, όχι με το να τις δέχεται μαζοχιστικά, αλλά αναγνωρίζοντας μέσω αυτών τη δυνατότητα να προκόψει στην πνευματική ζωή του και να επανατοποθετήσει τη σχέση του με τον Θεό, όπως ο δίκαιος Ιώβ, για να απολαύσει τα αγαθά της υπομονής του και να βιώσει τη χαρά της Αναστάσεως.

Ο π. Μακάριος τόνισε με ενάργεια ότι ο πόνος και η ασθένεια, ακόμη και ο θάνατος, αντιμετωπίζονται υπαρξιακά, μόνο όταν οι άνθρωποι γνωρίσουν και σχετιστούν με το Χριστό, ανταποκριθούν στο κάλεσμά Του «όστις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού» και νοηματοδοτήσουν τη ζωή τους με την προοπτική της ανάστασης. Γι’ αυτό ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης έλεγε ότι πρέπει με ταπείνωση και χαρά να σηκώνουμε τον σταυρό μας, γιατί οι δοκιμασίες, οι πόνοι ακόμα και ο θάνατος είναι ευλογίες και ευκαιρίες σωτηρίας. Τα νοσοκομεία, τα γηροκομεία, τα κάθε λογής ιδρύματα, τα κοιμητήρια θα πρέπει να θεωρούνται χώροι ιεροί, αφού η αρρώστια, η δοκιμασία ακόμα και ο θάνατος γίνεται μέσο θεραπείας και λύτρωσης της ψυχής. Χωρίς Θεό ο άνθρωπος χάνει την ελπίδα του και τη χαρά του. Ο πόνος της παρούσης ζωής, οι θλίψεις, οι πειρασμοί, οι δοκιμασίες, τα άγχη, οι ασθένειες, οι οδύνες και οι στεναγμοί, γίνονται φορτία δυσβάστακτα. Μονάχα κάτω από την προοπτική αυτή μπορεί ο χριστιανός να δέχεται τη στέρηση της ηδονής και να υπομένει την οδύνη. Μόνο η εκκλησιαστική αντιμετώπιση τους, υπό το πρίσμα του Σταυρού, εντός της εσχατολογικής πορείας και με την προσδοκία της Αναστάσεως, δεν τον γονατίζουν, δεν τον κάνουν να μελαγχολεί, δεν τον απομονώνουν, δεν τον καταθλίβουν και δεν τον νεκρώνουν πρόωρα, αλλά ζει με την αμετάθετη ελπίδα ότι θα γίνουν «τα πάντα καινά». 
Ο Σεβασμιώτατος ευχαρίστησε τον π. Μακάριο για τη γλαφυρότατη και θεολογικά τεκμηριωμένη ομιλία του, και ανακοίνωσε την ομιλία της προσεχούς Δ΄ Κυριακής των Νηστειών 22/3 στον Ι. Κ. Ναό Αγίας Φωτεινής Ιεράπετρας με ομιλητή τον Ομ. Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. κ. Ανέστη Κεσελόπουλο, ο οποίος θα αναπτύξει το θέμα «Ασυρματιστής στις συχνότητες του Θεού. Προσέγγιση στη ζωή του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου».

ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ. ΑΓΑΠΗ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ

ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΑΘΩΝΙΤΕΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ

Ἀναγκαία διευκρίνηση γιά τούς φιλοαθωνίτες ἀναγνώστες τοῦ ἱστολογίου ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ

Ἐπειδή πρόσφατα δημιουργήθηκε μία ἀναστάτωση μέ ἀφορμή ἕνα δελτίο τύπου τό ὁποῖο μετέδιδε ἐσφαλμένες εἰδήσεις σχετικά μέ τήν προγραμματισμένη παρουσία τοῦ μοναχοῦ Παταπίου Καυσοκαλυβίτου γέροντος τῆς καλύβης τοῦ Ἁγ. Ἀκακίου, στόν Ἀλμυρό τοῦ Βόλου, ὡς προσκεκλημένος τῆς μητροπόλεως Δημητριάδος προκειμένου ὁ π. Πατάπιος νά πραγματοποιήσει δύο ὁμιλίες,

οἱ συνεργάτες τοῦ ἱστολογίου ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ δημοσιεύουμε σήμερα τήν ἐπιστολή πού ἀπέστειλαν οἱ ὑπεύθυνοι τοῦ ναοῦ στόν ὁποῖο ὁ π. Πατάπιος θά ὁμιλοῦσε, πρός τόν Δικαῖο τῆς Σκήτης Καυσοκαλυβίων.

Στήν ἐπιστολή αὐτή οἱ σεβαστοί πατέρες ἀναλαμβάνουν τήν εὐθύνη γιά τά ὅσα ἀνακριβῆ γράφονταν στό ἀρχικό ἐκεῖνο δελτίο τύπου καί ζητοῦν συγγνώμη γιά τά προβλήματα πού δημιουργήθηκαν.

Καί μπορεῖ τελικά οἱ δύο ὁμιλίες νά μήν πραγματοποιήθηκαν, λόγῳ κωλύματος ἀσθενείας τοῦ π. Παταπίου, πιστεύουμε ὅμως ὅτι μέ τήν παρούσα δημοσιοποίηση, διά τῆς ὁποίας δέν θέλουμε νά θέλουμε νά ἐκθέσουμε τούς πατέρες τοῦ ναοῦ, οἱ ὁποῖοι πρός τιμήν τους ἀνέλαβαν τίς εὐθύνες τους, τά πράγματα ἀποκαθίστανται γιά ὅσους καλοπροαίρετους.

Ο Θεός τον κάθε άνθρωπο τον έχει κάνει και ένα εκκλησάκι(Αγ.Παϊσίου Αγιορείτου) Αγίου Παΐσιου Αγιορείτου

Μερικοὶ λένε: «Σ᾿ αυτόν τον Ναὸ τον μικρό, τον κατανυκτικο, ζω την Θεία Λειτουργία· στον μεγάλο Ναό δεν την ζω. Αν είναι κανένα εξωκλήσι σοβατισμένο άσπρο, δεν νιώθω τίποτε· αν όμως είναι αγιογραφημένο, έχη καλό τέμπλο κ.λπ., εκεί ζω την Θεία Λειτουργία!».
Αυτὰ είναι για έναν άνθρωπο που δεν έχει όρεξη να φάη και του βάζεις λίγο αλάτι, λίγο πιπέρι, για να του έρθη η όρεξη.

– Δηλαδή, Γέροντα, αυτὰ δεν παίζουν κάποιο ρόλο; Δεν βοηθούν;
– Ναί, δεν λέω, βοηθούν και αυτά, αλλά να μη σκαλώνη κανείς σʹ αυτά. 

Διαφορετικά, με μαγικό τρόπο θα ζητά ο άνθρωπος να ζήση τον Χριστό. Θα ζητά κελλί σκοτεινό, κανδήλι με χαμηλό φως, κατανυκτικό Ναό. Χωρὶς αυτά δεν θα μπορει να προσευχηθεί.Ή στο τραίνο βρίσκεται ή στην σπηλιὰ ή στον δρόμο, να είναι το ίδιο γιʹ αυτόν.

Ο Θεός τον κάθε άνθρωπο τον έχει κάνει και ένα εκκλησάκι * καὶ μπορεί να το φέρνη παντού μαζί του.

* Βλ. Α´ Κορ. 3, 16 καὶ 6, 19

Ο Άγιος Παΐσιος και ο μικρός Αναστάσης.

  

Η ευλαβής μητέρα σου σε πήρε από το χέρι ένα απόγευμα του Μάη να βρείτε τον παππούλη. Εκείνος ησύχαζε σε ένα κελί στη Σουρωτή, έτσι της είχαν πει, το δικό σου παιδικό κορμάκι βασανισμένο από χειρουργικές επεμβάσεις επιζητούσε τη χαμένη παιδική ανεμελιά. Η μητέρα σου δάκρυζε σιωπηλά καθ’ όλη τη διαδρομή, κι όταν η μοναχή σας συνόδευε στο ανηφορικό μονοπάτι προς το κελί του γέροντα, ο πόνος της, το κλάμα της, σπάραζε ακόμα κι αυτή τη φύση που αναγεννιόταν.

  «Σοφία μην κλαις». Χωρίς να την έχει ξαναδεί, χωρίς να χει πει σε κανένα και καμία το όνομά της, εκείνος μόλις την είδε την παρηγόρησε, αληθινά, προσευχητικά, ταπεινά, με ειλικρίνεια, και της πήρε με μιας όλο τον πόνο που κουβαλούσε στην ψυχή της. Άνοιξε την κουρασμένη από τους ασκητικούς αγώνες αγκαλιά του. Έτρεξες όπως το εγγόνι στον παππού του, τον καταφιλούσες κι εκείνος σου χάιδεψε τα μαλλιά. Παρηγόρησε τη μητέρα σου κι έπειτα στράφηκε σε σένα. 
Επίμονα τραβούσες το μεγάλο ξύλινο σταυρό που είχε κρεμασμένο στο στήθος του.
«Αναστάση, όχι ακόμα. Θα ρθει η ώρα που θα γίνει δικός σου». 

  Αυτά ήταν τα λόγια του και τα μάτια του γέμισαν δάκρυα. Υπέφερες από ποικίλες ασθένειες, όπως κι εκείνος. Δε μίλησε στη μητέρα σου για θεραπεία, για θαύμα. Είχε στην αγκαλιά του έναν άγιο κι αυτό του αρκούσε. Η οσιακή του αγκαλιά δέχθηκε ένα βασανισμένο παιδικό κορμάκι μα συνάμα ένα σύγχρονο μάρτυρα. Τι συνάντηση Θεέ μου! Μέσα από πόνους κι αγώνες, μέσα από θυσίες υπηρέτησες το Θεό και την Εκκλησία του 40 χρόνια. Τόσα σου χάρισε η φιλεύσπλαχνη μακροθυμία του. Κι εκείνος είχε τη διορατικότητα να το διακρίνει. Οι δικοί του αγώνες στην έρημο του Άθω ευωδίαζαν σαν μυρίπνοα άνθη, κι εσύ μη χορταίνοντας τη μυρωδιά του Παραδείσου θέλησες να ανθίσεις γρηγορότερα.

  Αποχαιρετιστήκατε σαν δυο παλιοί φίλοι. Εσύ 4 ετών, κι εκείνος κοντά στα 70. Αποχαιρετιστήκατε δίνοντας υπόσχεση πως θα βρεθείτε πάλι σύντομα. Τι σου είναι η άχρονη αιωνιότητα ε; Πάντα είναι συνεπής στο ραντεβού της. Όταν μαζί, λίγο πριν το τέλος, λίγο πριν μπεις για τελευταία φορά στο νοσοκομείο, επισκεφθήκαμε τον τάφο του σε είδα βαθιά συγκινημένο.
 Όταν σε πλησίασα μου είπες αφοπλιστικά:
 «Άραγε μου δωσε ο γέροντας το σταυρό που μου είχε υποσχεθεί;».
Δεν στο έδωσε απλά Αναστάση. Στον κληροδότησε. Αιωνία σας η μνήμη.

ΟΣΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ: «Η ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ ΑΓΙΑΖΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ»

Το «δόξα σοι ο Θεός» ρίχνει τους δαίμονες στην θάλασσα (Όσιος Παϊσιος Αγιορείτης)

-Γέροντα, στενοχωριέμαι γιατί έχω πολλά προβλήματα υγείας.

– Όλα να τα δέχεσαι σαν μεγάλα δώρα του Θεού. Ο Θεός δεν είναι άδικος. Στον ουρανό θα έχεις πολλά να απολαύσεις θα έχεις σύνταξη μεγάλη, εάν δεν την μειώσεις μόνη σου με τον γογγυσμό.

– Πώς, Γέροντα, αφού τώρα δεν νιώθω μέσα μου τον ουρανό;

– Δε νιώθεις τον Ουρανό, γιατί δεν δοξολογείς τον Θεό. Όταν ο άνθρωπος κινείται στον χώρο της δοξολογίας... χαίρεται με όλα.

Υπάρχουν κοσμικοί άνθρωποι που θα μας κρίνουν εμάς τους μοναχούς. Να δήτε οι Βεδουίνοι τι ταλαιπωριά περνούν, αλλά ευχαριστούν τον Θεό και είναι χαρούμενοι! Το σιτάρι δεν το καθαρίζουν, για να βγάλουν την πέτρα, αλλά το αλέθουν όπως είναι, και το ψωμί τους είναι όλο πέτρα!

Και οι τροφές τους, φαίνεται, δεν έχουν τα απαραίτητα συστατικά, ασβέστιο κ.λπ., οπότε τα δόντια τους καταστρέφονται τελείως. Και βλέπεις Βεδουίνους να έχουν μόνον ένα δόντι και να χαίρονται σαν να είναι το δόντι μαργαριταρένιο. Και άλλος του λείπει ένα δόντι και αισθάνεται μειονεκτικά. Με όλα αυτά που ακούτε, να κινείσθε συνέχεια στην δοξολογία να δοξάζετε μέρα-νύχτα τον Θεό για τις ευεργεσίες Του.

Μου έλεγε κάποιος επίσκοπος ότι σε έναν ναό, την ώρα που ο διάκος διάβαζε το Ευαγγέλιο της θεραπείας των δαιμονισμένων των Γεργεσηνών, ένας άνθρωπος πολύ απλός στεκόταν πίσω από το δεσποτικό και έλεγε συνέχεια «δόξα σοι ο Θεός».

Αρχίζει ο διάκος : «Τω καιρώ εκείνω ελθόντι τω Ιησού εις την χώραν των Γεργεσηνών, «δόξα σοι ο Θεός» λέει εκείνος, «υπήντησαν αυτώ δύο δαιμονιζόμενοι», «δόξα σοι ο Θεός» «χαλεποί λίαν», «δόξα σοι ο Θεός » «και ιδού ώρμησε πάσα η αγέλη των χοίρων ...εις την θάλασσαν», «δόξα σοι ο Θεός».

«Κατάλαβα, μου είπε ύστερα ο επίσκοπος, ότι είχε δίκαιο αυτός ο απλός άνθρωπος που έλεγε «δόξα σοι ο Θεός» γιατί το «δόξα σοι ο Θεός» ρίχνει τους δαίμονες στην θάλασσα . Και εσείς πάντα να λέτε «δόξα σοι ο Θεός, δόξα σοι ο Θεός», μέχρι να ορμήσει η αγέλη στην θάλασσα .

Η δοξολογία αγιάζει τα πάντα. Με την δοξολογία διαλύεται ο άνθρωπος από ευγνωμοσύνη, παλαβώνει με την καλή έννοια, πανηγυρίζει τα πάντα. Και όταν ο άνθρωπος ευχαριστεί τον Θεό ακόμη και για τα λίγα, έρχεται μετά τόσο πλούσια η ευλογία του Θεού, που δεν μπορεί να την αντέξει και τότε ο διάβολος δεν μπορεί πια να σταθεί και φεύγει.