Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2018

Χρειάζεται μεγάλη προσοχή στη μεταφορά των λόγων του Γέροντα Παΐσιου


...Γι' αυτό χρειάζεται μεγάλη προσοχή στη μεταφορά των λόγων του. Μερικές φορές οι λόγοι του ήταν μόνο για τον συγκεκριμένο συνομιλητή του και ασφαλώς όχι για όλους...


Ο προφητικός Γέροντας Παΐσιος
Για τον μακαριστό Γέροντα Παΐσιο Αγιορείτη (1924-1994) έχουν ειπωθεί και γραφεί πάρα πολλά. Ήδη συμπληρώθηκαν 16 χρόνια από τη μακαρία κοίμησή του. Ανεπαύθη στις 12/7/1994 στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου-Σουρωτής Θεσσαλονίκης κι ετάφη εκεί. Ο τάφος του αποτελεί πανορθόδοξο προσκύνημα. Άνθρωποι κάθε ηλικίας έρχονται από μακρυά ν' ανάψουν ένα κερί και να επικαλεσθούν τη βοήθειά του στις ανάγκες τους.
Όσοι αναφέρονται σήμερα στ' όνομά του το κάνουν με συγκίνηση, σεβασμό και αγάπη και μαζί για το Άγιον Όρος. πρόκειται πράγματι για ένα αληθινό άνθρωπο του Θεού, ασκητικό, ταπεινό, σεμνό, ακτήμονα, σεβαστό, αγαπητό και χαριτωμένο. Όσοι τον γνωρίσαμε θυμόμαστε καλά τη χάρη των λόγων του, την καλοσύνη του, την ευγένειά του και την ειλικρίνειά του. Ποτέ δεν κολάκευε, δεν ψευτοπαρηγορούσε, δεν προσποιόταν και φλυαρούσε. Ο λόγος του ήταν βιωματικός, χαρίεις, ουρανόσταλτος, ουσιαστικός και σημαντικός. Ακόμη και μέσα από τα κάποια αστεία του προσπαθούσε να παρηγορήσει τον πονεμένο ακροατή του.
Γι' αυτό χρειάζεται μεγάλη προσοχή στη μεταφορά των λόγων του. Μερικές φορές οι λόγοι του ήταν μόνο για τον συγκεκριμένο συνομιλητή του και ασφαλώς όχι για όλους. Δεν είναι ορθό να γενικεύονται, παραποιούνται, παραμορφώνονται και αλλοιώνονται οι σοφοί λόγοι του. Κάποια λόγια του προφητικά έχουν μεγεθυνθεί από ορισμένους, που αγαπούν τις υπερβολές και θέλουν να περάσουν δικά τους μηνύματα, χρησιμοποιώντας λόγια του αειμνήστου Γέροντος. Υπάρχουν πάντοτε κάποιοι που αρέσκονται στον φανατισμό, τον ζηλωτισμό, τον τρομοκρατισμό και τον φοβερό εσχατολογισμό.
Ο μακάριος Γέροντας Παΐσιος συχνά μιλούσε για το «άγιο φιλότιμο», την «αγία μοναξιά», την «αγία σιωπή», την «αγία ταπείνωση», την «αγία λεβεντιά». Ήταν ο ίδιος σε όλη του τη ζωή φιλότιμος, ασκητής, ταπεινός και λεβέντης. Έλεγε: «Το Ευαγγέλιον και η κοσμική λογική δεν συμβιβάζονται. Στο Ευαγγέλιον είναι η αγάπη. Στη λογική το συμφέρον». Έτσι δεν είναι; Στους δύσκολους καιρούς μας χρειάζεται επανασύνδεση με το Θείο. Ο Γέροντας Παΐσιος είναι μια ακόμη γέφυρα με τον ουρανό. Ο ίδιος έλεγε: «Στην αγάπη μας προς τον πλησίον, κρύβεται η αγάπη μας για τον Χριστό». Ήταν πάντοτε όλος αγάπη για τους πλησίον του. Οι λόγοι του φυλάγονται με προσοχή σε βιβλία με μεγάλη κυκλοφορία. Η αναζήτηση του κόσμου για αληθινή παρηγοργιά δεν έπαψε. Οι διδαχές του φωτίζουν, ξεδιψούν, αναπτερώνουν, συνετίζουν κι ενισχύουν.
Έλεγε βαθυστόχαστα και προορατικά: «Οι άνθρωποι σήμερα υποφέρουν από τους πολιτισμούς». Ή: «Θα βλέπουμε να γίνονται τα πιο απίθανα πράγματα». Επίσης: «Αν τα πράγματα δεν μοιράζονται με το Ευαγγέλιο θα μοιρασθούν με το μαχαίρι». Έλεγε πριν τριάντα χρόνια: «Οι άνθρωποι θα φύγουν από τις πόλεις εξαιτίας του πολιτισμού. Τώρα ο πολιτισμός φέρνει αρρώστιες». Συμβούλευε: «Ο Θεός επιτρέπει να γίνει ένα τράνταγμα γερό. Έρχονται δύσκολα χρόνια. Να ζήσουμε πνευματικά. Είναι καθαρό το μέτωπο, ή με τον Χριστό ή τον διάβολο. Μια μπόρα είναι και ο αγώνας έχει αξία». Νουθετούσε με γνώση: «Η σημερινή κατάσταση μόνο πνευματικά μπορεί να αντιμετωπισθεί, όχι κοσμικά. Σ' αυτήν την κατάσταση θα δείτε, άλλοι να έχουν μισθό κι άλλοι να ξοφλούν χρέη. Ο Θεός θα βάλει τα πράγματα στη θέση τους, αλλά ο καθένας μας θα δώσει λόγο για το τι έκανε σ' αυτά τα δύσκολα χρόνια ...»
Δεν έχει δίκιο; Είναι υπερβολικός; Είναι προφητικός. Πρόσφατες αναφορές σ' εμφανίσεις του, όπου είπε να συγκεντρωθούν τρόφιμα, φαίνεται δεν ευσταθούν, δεν έχουν βάση, αλλά είναι φαντασίες αδαών, αφελών και αγαθών ...
Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης
(Το κείμενο αντέγραψε ο keliotis
από το περιοδικό ΠΡΩΤΑΤΟΝ
Τεύχος 120
Οκτ-Δεκ 2010)

Σχετικό:
66 - Αυθεντικοί Λόγοι του Γέροντα Παΐσιου



Αναρτήθηκε από Keliotis Giannis στις 5/13/2012 09:53:00 μ.μ.

Κυριακή, 17 Ιουνίου 2018

Νὰ μὴ δίνετε ὅλο τὸ εἶναι σας, ὅλο τὸ δυναμισμὸ μαζὶ μὲ τὴν καρδιά σας, στὰ ὑλικά. Ὅταν ἡ καρδιὰ εἶναι στὸν Χριστό, τότε ἁγιάζονται καὶ οἱ δουλειές.


Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου
Γέροντα, τί ἐννοεῖτε, ὅταν λέτε: "Πόδια, χέρια στὴν δουλειὰ νὰ δίνετε, καρδιὰ νὰ μὴ δίνετε";
-Ἐννοῶ νὰ μὴ δίνετε καρδιὰ στὰ ὑλικὰ πράγματα. Εἶναι μερικοὶ ποὺ δίνονται ὁλόκληροι στὰ ὑλικά. Περνοῦν ὅλη τὴν ἡμέρα μὲ τὸ νὰ ἀσχολοῦνται πὼς θὰ κάνουν καλὰ μία δουλειὰ καὶ δὲν σκέφτονται καθόλου τὸν Θεό. Νὰ μὴ φθάνουμε ἐκεῖ. Νὰ χρησιμοποιεῖτε τὰ χέρια καὶ τὰ πόδια στὴν δουλειά, ἀλλὰ νὰ μὴν ἀφήνετε τὸν νοῦ σας νὰ ξεφύγη ἀπὸ τὸν Θεό.
Νὰ μὴ δίνετε ὅλο τὸ εἶναι σας, ὅλο τὸ δυναμισμὸ μαζὶ μὲ τὴν καρδιά σας, στὰ ὑλικά. Ἔτσι γίνεται μετὰ κανεὶς εἰδωλολάτρης. Ὅσο μπορεῖτε στὶς... δουλειὲς καρδιὰ νὰ μὴ δίνετε, χέρια, μυαλὸ νὰ δίνετε.Καρδιὰ νὰ μὴ δίνετε σὲ χαμένα, σὲ ἄχρηστα πράγματα. Γιατί μετὰ πῶς θὰ σκιρτήση ἡ καρδιὰ γιὰ τὸν Χριστό; Ὅταν ἡ καρδιὰ εἶναι στὸν Χριστό, τότε ἁγιάζονται καὶ οἱ δουλειές, ὑπάρχει καὶ ἡ ἐσωτερικὴ ψυχικὴ ξεκούραση συνέχεια, καὶ νιώθει κανεὶς τὴν πραγματικὴ χαρά. Νὰ ἀξιοποιεῖτε τὴν καρδιά σας, νὰ μὴν τὴν σπαταλᾶτε...
Ἂν σπαταληθῆ ἡ καρδιὰ σὲ πολλὰ ἀσήμαντα, δὲν ἔχει ἀντοχὴ νὰ πονέση γιὰ ἐκεῖνο ποὺ πρέπει νὰ πονέση. Ἐγὼ θὰ δώσω καρδιὰ σὲ ἕναν καρκινοπαθῆ, σὲ ἕναν πονεμένο. Ἡ ἀγωνία μου εἶναι γιὰ τὰ παιδιὰ ποὺ κινδυνεύουν. Κάνω τὸν σταυρό μου νὰ τὰ δίνη ὁ Θεὸς φώτιση. Ὅταν πάλι ἔχω κόσμο, πάει ἡ προσοχή μου στὸν πόνο τοῦ ἄλλου, στὴν ἀγάπη γιὰ τὸν ἄλλον. Τὸν πόνο τὸν δικό μου δὲν τὸν καταλαβαίνω. Ἔτσι ξεχνιοῦνται ὅλα, παίρνει ἄλλη στροφὴ ὁ ἄνθρωπος.
- Γέροντα, σὲ ὅλες τὶς δουλειὲς γίνεται νὰ μὴ δίνη κανεὶς νοῦ καὶ καρδιά;
- Ὅταν ἡ δουλειὰ εἶναι ἁπλή, βοηθάει νὰ μὴν ἀπορροφᾶται ὁ νοῦς. Ὅταν ὅμως ἡ δουλειὰ εἶναι σύνθετη, τότε δικαιολογεῖται νὰ ἀπορροφᾶ λίγο τὸν νοῦ, ὄχι ὅμως νὰ παίρνη τὴν καρδιά.
- Τὴν καρδιὰ μὲ τί μορφὴ τὴν παίρνει;
- Μὲ τί μορφή; Ὁ πειρασμὸς μέ… “μορφίνες” τὴν ναρκώνει! Τὴν καρδιὰ τὴν παίρνει μὲ τὸν ἐγωισμό. Ἀλλὰ ὅταν ἡ καρδιὰ δοθῆ στὸν Θεό, τότε ὁ νοῦς θὰ εἶναι στὸν Θεὸ καὶ τὸ μυαλὸ στὴν δουλειά.
- Ὅταν λέμε “ἀμέριμνο”, τί ἐννοοῦμε ἀκριβῶς;
- Ὅταν δουλεύης, νὰ μὴν ξεχνᾶς τὸν Χριστό.Νὰ κάνης τὴν δουλειὰ μὲ χαρά, ἀλλὰ ὁ νοῦς καὶ ἡ καρδιὰ νὰ εἶναι στὸν Χριστό. Τότε καὶ δὲν θὰ κουράζεσαι, καὶ πνευματικὰ θὰ μπορῆς νὰ κάνης.
Μὲ πόνο καὶ ἀγάπη γιὰ τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο. Λόγοι Α΄
Ἅγιος Παΐσιος

 πηγή:  orthodoxia-ellhnismos.gr

Σάββατο, 16 Ιουνίου 2018

Ο όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης ως Καυσοκαλυβίτης Μοναχός Πατάπιος Καυσοκαλυβίτης


31 Ιουλίου 2017
Για τον σύγχρονο μας όσιο Παΐσιο τον Αγιορείτη (1924-1994), έχουν γραφεί πολλά και θαυμαστά, ώστε εμείς θα περιοριστούμε μόνο στα παρακάτω, που αφορούν τη σύντομη καυσοκαλυβίτικη περίοδό του, η οποία στάθηκε η απαρχή της καρποφόρας μοναχικής του ζωής στο Άγιον Όρος.
Δεν είναι αρκούντως γνωστό ότι ο όσιος Παΐσιος, που ανάπαυσε χιλιάδες ψυχές στην αυλή του ταπεινού κελλιού του στις Καρυές, ξεκίνησε τη μοναχική του ζωή στη Σκήτη Αγίας Τριάδος των Καυσοκαλυβίων. Σύμφωνα με μαρτυρίες επιζώντων πατέρων που τον γνώρισαν εκείνη την εποχή, ο όσιος Παΐσιος-λαϊκός τότε, Αρσένιος ονόματι-ήλθε στα Καυσοκαλύβια, το πιθανότερο, το καλοκαίρι του 1953 και έμεινε λίγους μήνες ως δόκιμος στην Καλύβη της Υπαπαντής του Σωτήρος, υποτασσόμενος στο γέροντα Κοσμά που είχε υποτακτικό τον μοναχό Δημήτριο. Οι πατέρες της Σκήτης μάλιστα τον θυμούνται να σκαλίζει με επιμέλεια το μικρο περιβόλι της Καλυβης. Τελικά όμως ο Αρσένιος αναχώρησε από τη Σκήτη.
Ο άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης. Σύγχρονη φορητή εικόνα διά χειρός Παταπίου μοναχού.
Όπως ο ίδιος εμπιστεύτηκε στον αρχάριο τότε μοναχό Παύλο, σημερινό Γέροντα τής γειτονικής Καλύβης τής Αγίας Άννης, αλλά και αργότερα, στις μοναχές τού ησυχαστηρίου τού Αγίου Ιωάννου τού Θεολόγου Σουρωτής, στο οποίο, όπως είναι γνωστό, αναπαύεται τό ιερό του σκήνωμα, αιτία για την αναχώρησή του αυτή από τα Καυσοκαλύβια ήταν τό γεγονός ότι οι Γεροντάδες ήταν «ζηλωτές» καί μάλιστα από διαφορετικές μεταξύ τους παρατάξεις και ως εκ τούτου δεν το Κυριακό. Κι αυτό ήταν κάτι πού πολύ τον στενοχωρούσε.
Διηγείται ο όσιος Παΐσιος:

Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2018

"Ο άγιος Γέροντας Παΐσιος για τα φιλενωτικά κινήματα και την αποτείχιση"



(Μητροπολίτης Γόρτυνος Ἰερεμίας)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ
ΔΗΜΗΤΣΑΝΑ-ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΙΣ
Δημητσάνα - Μεγαλόπολις, Κυριακή 25 Ἰανουαρίου 2015
ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ
Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΦΙΛΕΝΩΤΙΚΑ
ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ
1. Σήμερα, ἀδελφοί μου χριστιανοί, ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει τήν μνήμη τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου. Ὁ πατέρας αὐτός εἶναι ὁ ἄριστος θεολόγος τῆς Ἐκκλησίας μας μετά τόν Εὐαγγελιστή Ἰωάννη. Πραγματικός θεολόγος, κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο, δέν εἶναι ἐκεῖνος πού ἔχει ἁπλᾶ διαβάσει μερικά ἤ καί πολλά θεολογικά συγγράμματα, ἀλλά εἶναι ἐκεῖνος πού μέ τήν προσευχή, τήν τήρηση τῶν προσταγμάτων τοῦ Θεοῦ καί τόν ὅλο του ἀσκητικό ἀγώνα, ἀναζητᾶ συνεχῶς τόν Θεό καί πετυχαίνει τήν θεοπτία. Τήν θεοπτία ὁ ἅγιος Γρηγόριος τήν ὀνομάζει «θεωρία». Καί λέγει: «Πρᾶξις ἐπίβασις θεωρίας»! Μέ τήν «πράξη», δηλαδή μέ τήν ἄσκηση, θά πετύχουμε τήν «θεωρία», τήν θεοπτία, τήν θέα καί τήν βαθύτερη ἀπόλαυση τοῦ Θεοῦ. –Ἀλλά ἐνθυμοῦμαι, ἀγαπητοί μου, ὅτι σᾶς ἔχω ὁμιλήσει ἄλλοτε γιά τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν θεολόγο.

Καί μάλιστα θυμᾶμαι ὅτι στήν ὁμιλία μου ἐκείνη σᾶς εἶπα ποιά εἶναι, κατά τόν ἅγιο, τά «ὀπίσθια τοῦ Θεοῦ», πού εἶδε ὁ Μωυσῆς. Εἶναι αὐτό πού θά γινόταν στά «πίσω», στά μετέπειτα ἀπό τόν Μωυσῆ χρόνια. Καί αὐτό εἶναι τά «Χριστούγεννα», ἡ σάρκωση δηλαδή τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, τήν ὁποία προφητικῶς εἶδε ὁ Μωυσῆς. Ἀλλά κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν θεολόγο, πού ἑορτάζουμε σήμερα, καί κατά ἄλλους πατέρες, «ὀπίσθια τοῦ Θεοῦ», εἶναι οἱ θεῖες ἐνέργειες, μέ τίς ὁποῖες μποροῦμε νά νοήσουμε τόν Θεό. Τό «πρόσωπο» τοῦ Θεοῦ, τήν οὐσία Του δηλαδή, δέν μποροῦμε καθόλου νά τήν νοήσουμε. Ἀλλά γνωρίζουμε τόν Θεό καί δέν ἔχουμε παντελῆ ἄγνοιά Του. Πῶς τόν γνωρίζουμε; Τόν γνωρίζουμε διά τῶν θείων Του ἀκτίστων ἐνεργειῶν. Στό Θεό ὑπάρχει τό «ἄληπτον», δηλαδή τό ἀκατάληπτο καί αὐτό εἶναι ἡ Θεία Οὐσία. Ἀλλά ὑπάρχει καί τό «ληπτόν», δηλαδή τό καταληπτό, καί αὐτό εἶναι οἱ θεῖες ἐνέργειες, «ἵνα τῷ ληπτῷ μέν ἕλκῃ, τῷ δέ ἀλήπτῳ θαυμάζηται», λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ θεολόγος, πού ἑορτάζουμε σήμερα.

Πέμπτη, 7 Ιουνίου 2018

PERI PROSEYXHS


Ἡ σχέση μας μὲ τοὺς κεκοιμημένους


πό τὶς πνευματικὲς παρακαταθῆκες 
τῆς Γερόντισσας τῆς Ἀττικῆς
Εἶναι ἄγνωστο σὲ πολλοὺς ἀνθρώπους, ὅτι οἱ ψυχὲς ποὺ φεύγουν ἀπὸ αὐτὴ τὴ ζωή, εἶναι ζωντανὲς καὶ βρίσκονται σὲ μία σχέση μὲ τοὺς ἀνθρώπους τους ἐδῶ στὴ γῆ. Δὲν μποροῦμε νὰ προχωρήσουμε στὴ ζωή μας, ἐὰν κρατᾶμε ὁποιαδήποτε κακία ἢ μίσος σὲ κάποιον κεκοιμημένο μας. Πρέπει νὰ τὸν συγχωρήσουμε ὅ,τι καὶ ἂν μᾶς ἔκανε, διότι ἡ ψυχὴ τοῦ κεκοιμημένου δὲν ἀναπαύεται, ἀλλὰ οὔτε καὶ ἡ δική μας.
Ἂν θέλουμε ἑπομένως ἡ ζωή μας νὰ προχωράει ἤρεμα, ἀλλὰ καὶ ἡ ψυχή μας νὰ ἔχει εἰρήνη, θὰ πρέπει νὰ τακτοποιήσουμε τὰ συναισθήματά μας, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς ζωντανοὺς καὶ μὲ τοὺς κεκοιμημένους μας. Οἱ ἄνθρωποί μας ποὺ φεύγουν ἀπὸ αὐτὴ τὴ ζωή, συνεχίζουν νὰ μᾶς ἀγαπᾶνε, γιατί ἡ ἀγάπη ποὺ εἴχαμε μεταξὺ μας ὅσο ζοῦσαν δὲν χάνεται.
Ἐμεῖς συνήθως τοὺς ξεχνᾶμε καὶ τοὺς νεκρώνουμε, γιατί εἴμαστε δεμένοι μὲ τὴν ὕλη καὶ ξεχνᾶμε τὴν αἰώνια ζωή! Γιατί τί νόημα θὰ εἶχε νὰ φτιάξει ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπο νὰ ζήσει ἐδῶ στὴ γῆ κάποια χρόνια καὶ μετὰ νὰ τὸν φάνε τὰ σκουλήκια; Γι’ αὐτὸ λοιπὸν ἒφτιαξε ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὸν τὸν ὡραῖο κόσμο γι’ αὐτὴ τὴ ζωή, ποὺ εἶναι κλάσμα τῆς αἰωνιότητας, ἕνα πολὺ ὡραιότερο κόσμο γιὰ τὴν αἰώνια ζωή. Ἄλλωστε ὁ Θεὸς δὲν ἒφτιαξε τὸν ἄνθρωπο γιὰ νὰ πεθάνει, ἀλλὰ γιὰ νὰ ζήσει αἰώνια.

ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΟΥΣ


Διηγήθηκε κάποτε ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (1924–1994), τα εξής:
 
«Μόλις είχα πάει στην Σκήτη των Ιβήρων (Μάϊος 1964), το έμαθε ο μπαρμπα–Θανάσης
ο “Κουρτζής” (=ο δασοφύλακας) από την Μονή του Φιλοθέου και ήρθε να με δει.
Ήταν γνωστός μου και μου έφερε κάτι ευλογίες, διότι τότε στις αρχές δεν είχα
τίποτε.


     »Τον ευχαρίστησα και του είπα να γράψει τα ονόματα των κεκοιμημένων συγγενών του, για να τα μνημονεύω. Εκείνος, επηρεασμένος από κάποιον μάρτυρα του Ιεχωβά, έλεγε: “Άμα πεθάνει ο άνθρωπος, δεν υπάρχει τίποτε· μετά θάνατον, όλα χάνονται!...”.

    »Δεν πέρασε καιρός, εκοιμήθη και ο ίδιος. Όταν το έμαθα, πήγα μέχρι το (Μοναστήρι
του) Φιλοθέου και είδα τον τάφο του. Έκανα κάθε μέρα προσευχή γι’ αυτόν, ο Θεός
να αναπαύσει την ψυχή του.

    »Ύστερα από είκοσι μέρες από την κοίμηση του μπαρμπα–Θανάση, μαθαίνω ότι με
έψαχνε ένα πρόσωπο από την Μονή του Φιλοθέου. Έρχεται αναστατωμένος, ήταν και
Επίτροπος σ’ αυτό το Μοναστήρι. “Πάτερ”, μου λέει, “ήρθε στον ύπνο μου ο
μπαρμπα–Θανάσης, ο πεθαμένος, και μου παραπονέθηκε πως τον ξέχασα και ότι εγώ
δεν έκανα τίποτα γι’ αυτόν. Μάλιστα δε, μου είπε ότι μόνον εσύ τον βοηθάς με
την προσευχή σου. Και, πραγματικά! Δεν τον μνημονεύω στην προσευχή μου. Ανέλαβα
Προϊστάμενος του Μοναστηριού και τώρα τακτοποιώ το γραφείο, έχω πολλή δουλειά,
τι να κάνω τώρα, άφησα και τον κανόνα μου…”.
 
Του είπα:
 
–“Ε, τώρα (μετά απ’ αυτό), να κάνεις λίγο παραπάνω (προσευχή)!”».
 
Αυτό το γεγονός, ενίσχυσε τον Άγιο Γέροντα Παΐσιο και συνέχισε να εύχεται
περισσότερο για τις ψυχές όλων των κεκοιμημένων.
 
Μία διετία νωρίτερα, όταν ο Άγιος ζούσε και ασκήτευε στο Μοναστήρι του
Στομίου της Κόνιτσας (Αύγουστος 1958–Σεπτέμβριος 1962), όποτε δεν είχε Θεία
Λειτουργία τις Κυριακές στο Μοναστήρι, κατέβαινε να λειτουργηθεί και να
κοινωνήσει στην κωμόπολη της Κόνιτσας. Το Σάββατο στις 12 τα μεσάνυχτα, έκλεινε
το Μοναστήρι και, μέσα σε μία ώρα, έφθανε στην Κόνιτσα. Πήγαινε και περίμενε
στο οστεοφυλάκιο και, επί 6 με 7 ώρες, έκανε προσευχή για ζώντες και, κυρίως,
για τους κεκοιμημένους, μέχρι ν’ ανοίξει ο νεωκόρος την Εκκλησία. Κάποτε, σε
μια τέτοια νύχτα, είδε τα οστά των κεκοιμημένων να εκπέμπουν φως. Ήταν ασφαλώς “σημείο”
εκ Θεού, για να του δείξει ότι οι κεκοιμημένοι αισθάνονται τις προσευχές του.
 
Έλεγε πολύ χαρακτηριστικά ο ίδιος: